In 1974 - ik was pas 18 geworden - maakte ik voor het eerst kennis met een Japanse
matsoort, "Tatami" genaamd.

Gezien ik tot dan te kampen had met ernstige zwaarlijvigheid, en ik nooit eerder
aan sport had gedaan, voelde deze kennismaking niet echt aangenaam. Iedere
ochtend na een training voelde  mijn lichaam alsof het enkele uren op een
Middeleeuwse manier was geradbraakt.
Maar toch... ik voelde dat het iets met mij deed. Ik werd mij bewuster van mijn
lichaam en mijn omgeving, ik kreeg een gevoel van controle...opgeven was nu
geen optie meer.

Zo begon een boeiende en uitermate verrijkende reis door de wereld van het
Budo, Zen en het Taoïsme; een reis die nog steeds niet ten einde is.

Zen-boedhisten zeggen wel eens:
“Ook een weg van duizend mijlen begint met een eerste schrede”